113

 Peygamber ve îman edenler için, müşriklerin, cehennem yaranı oldukları kendilerine belli olduktan sonra, akraba da olsalar, onlar için istiğfar etmeleri yoktur.

"Peygamber ve îman edenler için, müşriklere istiğfar etmeleri yoktur".

Rivâyete göre aleyhis-salâtü ves-selâm Efendimiz, ölmek üzere olan amcası Ebû Tâlib'e: Kelime-i şahadet getir, seni o vesile ile Allah katında müdafaa edeyim, dedi. O da kabul etmedi. Efendimiz de: Men edilmediğim sürece sana istiğfar edeceğim, dedi. Bunun üzerine âyet indi.

Şöyle de denilmiştir: Mekke'yi fethedince Ebva'ya çıktı, annesinin kabrini ziyaret etti. Sonra da gözyaşı dökerek kalktı: Rabbimden annemin kabrini ziyaret etmeyi istedim; bana izin verdi. İstiğfar için izin istedim, bana izin vermedi, bana iki âyeti indirdi, dedi.

"Cehennemin yaram oldukları belli olduktan sonra, akraba da olsalar” yani kâfir olarak öldükten sonra demektir. Bunda dirilerine istiğfar etmenin câiz olduğuna delil vardır. Çünkü bu îmana muvaffak olmalarını istemektir. Böylece İbrâhîm'in kâfir babasına istiğfarındaki çelişkiyi ortadan kaldırmış oldu ve şöyle dedi: