136

Ve onlar Mekke kâfirleri Allah için onun yarattığından ekinden ve hayvanlardan bir pay ayırdılar. O payı misafirlere, miskinlere harcıyorlar. Ayrıca putları içinde bir nasip ayırdılar. O payı da onlara hizmet edenlere harcıyorlar. Sonra zanlarınca bu Allah içindir, bu da ortaklarımız içindir, dediler. Mekke kâfirleri, Allah'ın payı olarak ayrılmış olan şeye o putların payından bir şey karıştığı zaman hemen onu alırlardı. Ya da o putların payına Allahü teâlâ'nın payından bir şey karıştığında ise onu bırakırlar, almazlardı. Ve “ Allah bundan ganidir“ derlerdi. Nitekim Allahü teâlâ'nın da buyurduğu gibi artık ortakları için olan, Allah'a O’nun canibine ulaşmaz. Allah için olan ise, ortaklarına ulaşır. Hükmeder oldukları şey, onların hükmü ne fenadır o.

Ve işte böylece zikrolunan şey onlara süslenildiği gibi müşriklerden birçoklarına rızık korkusu sebebiyle çocuklarını öldürmeyi onların cinlerden olan ortakları tezyin etmişlerdir.

“zağm” lâfzı fethayla okundu. Ayrıca zammeyle “zuğm“ diye de okundu.

Şurakâü lâfzı refle “zeyyene “ fiilinin failidir. Bir kırâatta mef'ul için bina kılanarak” züyyine “ diye de okundu. (Bu kırâate göre) “katl” lâfzı refle, “ evlâd “ lâfzi da katl kelimesinin onu nasb etmesiyle, “Şurekâihim” lâfzı da katl kelimesinin muzâf olmasıyla cerle okundu. Bu kırâatta muzafla muzafın ileyhin arası mef'ulle ayrılmıştır. Katl lâfzının Şurekâihim lâfzına izafeti ise, o ortakların öldürmeyi emretmelerinden dolayıdır.