54

Harcamalarının kabul olunmamasına sadece Allah’ı ve Peygamberini inkâr etmeleri, namaza ancak tembel tembel gelmeleri ve harcamayı da ancak istemeyerek yapmaları mani oldu.

"Vema meneahüm entukbele minhüm nefekatühüm":

İbn Kesir, Nâfi, Âsım, Ebû Amr ve İbn Âmir, te ile:

"Tukbele” okumuşlar; Hamze ile Kisâi de, ye ile:

"Yukbele” okumuşlardır.

Ebû Ali de şöyle demiştir: Kim müennes okursa, failin şeklen müennes olmasındandır, kim de ye ile okursa, failin hakiki müennes olmamasındandır. O nedenle müzekker olması câizdir, meselâ  

"femen caehu mevizetün min rabbihi” (Bakara: 275) gibi. Cuhduri ise, meftuh ye ile "yakbele” ve tenin kesresi ile "nefekatihim” okumuştur.

A’meş de, elifsiz ve te de merfu olarak: Nefekatühüm” okumuştur.

Ebû Miclez ile Ebû Recâ’ da ye ile

"en yakbele” ve tekil olarak da mensûb te ile "nefekatehum” okumuşlardır.

"illâ ennehüm":

İbn Enbari:

"Enne” burada meftuhtur, çünkü o, müevvel masdar olarak

"meneahüm” ile merfudur, takdir de şöyledir, demiştir: Ve ma meneahüm kabulen nefekati minhüm illâ küfrühüm billahi.

"Ancak namaza tembel olarak kalkarlar": Bunu da Nisa suresi âyet: 142’de şerh etmiş bulunuyoruz.

"Ancak istemeyerek harcarlar": Çünkü onlar Allah yolunda harcamayı para cezası sayarlar.