121

Küçük veya büyük bir masraf eder ve bir dereyi geçerlerse, mutlaka bu, onlar için yazılır ki, Allah onları yaptıklarının en güzeli ile mükafatlandırsın.

"Küçük bir masraf yaparlarsa": İbn Abbâs bir hurma ve üstü gibi, demiştir.

"Bir vadiyi kat ederlerse": Giderken veya dönerken,

"mutlaka onlar için de yazılır": Yani ecri onlar için de tespit edilir.

"Ta ki, Allah onları yaptıklarının en güzeli ile mükafatlandırsın". Âyette geçen

"ahsene” sıfatının başından be cer edatı hazfedilmiştir.

Şeyhimiz Ali b. Ubeydullah şöyle demiştir:

Müfessirler bu âyette ihtilaf etmişlerdir: Bir grup şöyle demiştir: Bu, ilk zamanlarda böyleydi, Resûlüllah’tan geri kalmak câiz değildi, çünkü cihad herkes için lâzım idi. Sonra bu,

"mü’minlerin topyekûn savaşa katılmaları gerekmez” (Tevbe: 122) âyetiyle neshedildi. Bir grup da şöyle demiştir: Allah Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem zamanında bütün mü’minlere onunla beraber savaşa çıkmayı şu iki şey için farz kıldı:

Birincisi: Onu canlarıyla korumaları onlara vacip idi.

İkincisi: Peygamber savaşa çıktığı zaman bütün din de çıkmış olur. Bunun için onu desteklemeleri emredilmiştir ki, sayı azalmasın. Bu hüküm günümüze kadar geçerlidir. Binaenaleyh eğer Mü’minlerin Emiri savaşa çıkarsa, bütün Müslümanların dediğimiz sebepten dolayı ona katılmaları vacip olur. Buna göre âyet mensuh değildir.

Ebû Süleyman da şöyle demiştir: Her iki âyetin de kendine has özel durumu vardır, bu nedenle nesih söz konusu değildir.