53

De ki:

"Ey nefislerine karşı israf eden (aşırı giden) kullarım, Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. Şüphesiz Allah bütün günahları bağışlar. Çünkü O, çok bağışlayıcı, çok merhamet edicidir".

"De ki: Ey nefislerine karşı aşırı giden kullarım":

İniş sebebinde dört görüş vardır:

Birincisi: Müşriklerden bazı kimseler adam öldürmüşler hem de çok öldürmüşler, zina etmişler hem de çok etmişlerdi; sonra Resûlüllah sallallahu aleyhi ve sellem’e geldiler: Senin davet ettiğin din güzeldir, keşke yaptığımız şeylerin bir kefareti olsaydı, dediler. Bunun üzerine bu âyet indi. Bunu Said b. Cübeyr, İbn Abbâs'tan rivayet etmiştir.10

10- Müslim, İman, hadis no, 193; Nesâî, Tahrim, bab, 2. 11 -Taberi Tefsiri, 24/15.

İkincisi: Bu; Ayyaş b. Ebi Rebia, Velid ve Müslümanlardan bazı kimseler hakkında indi; bunlar Müslüman olmuşlardı, sonra işkence görünce dinlerinden döndüler. Resûlüllah sallallahu aleyhi ve sellem’in ashabı; Allah bunların ne farzını ne de nafilesini kabul etmez; bunlar gördükleri işkence yüzünden dinlerini terk ettiler, dediler. İşte bu âyet bunun üzerine indi. Hazret-i Ömer; Ayyaş, Velid ve o birkaç kişiye bunu yazdı; onlar da Müslüman olup hicret ettiler. Bu da İbn Ömer'in görüşüdür."

Üçüncüsü: Vahşi hakkında indi, bu görüşü de Furkan’ın sonunda, âyet; 68'de İbn Abbâs’tan şerh edilmiş şekilde zikretmiş bulunuyoruz.

Dördüncüsü: Mekke halkı: Muhammed putlara tapanın ve Allah’ın haram ettiği cana kıyanın bağışlanmayacağını iddia ediyor; biz nasıl hicret ederiz ki, bu gibi şeyleri yapmış bulunuyoruz, dediler. İşte bunun üzerine bu âyet indi. Yine bu da İbn Abbâs'tan rivayet edilmiştir.

"Nefislerine karşı aşırı gidenler"in manası: Büyük günah işleyenler, demektir. Kunut ise: Ümitsizliktir.