19

Bir gündür ki, hiçbir nefis, bir nefis için hiçbir şeye sahip olmaz. O gün emir Allah'ındır.

"Yevme lâ temlikti nefsün li-nefsin": İbn Kesir ile Ebû Amr ref’ ile

"yevmu” okumuşlar, kalanlar ise feth ile okumuşlardır.

Zeccâc da şöyle demiştir: Kim ref ile okursa,

"yevmu” Allahü teâlâ’nın

"yevmuddin” kavlinin sıfatı olur. Onun gizli

"huve” ile merfu olması da câizdir. Nasbi da şu manaya göredir: Hazihil eşyaul mezkuretü tekunu

"yevme lâ temlikü nefsun linefsin".

Müfessirler, âyetin manası şöyledir, demişlerdir: Allah’tan başkası duruma hakim olmaz; dünyada birine verdiği gibi orada birilerine hiçbir şey vermez.

Mukâtil şöyle derdi: Hiçbir kalır nefis, bir nefis için bir yarara sahip olmaz. Sözü mutlak kabul etmek daha doğrudur; çünkü Mukâtil benim kanatime göre mü’minlerin şefaatten yoksun kalacaklarından korkmuştur. Şefaat ise ancak Allah’ın emri ve sahip kılması ile olur.