28

Nûh onlara dedi ki: “Ey kavmim! Şayet ben Rabbim tarafından apaçık bir kanıta dayanıyorsam ve Rabbim katından bana bir rahmet vermiş ise, işin bu yönü size gizli tutulmuşsa buna ne diyeceksiniz? Siz buna karşı olduğunuz hâlde, size bunu zorla mı kabul ettireceğiz?

“Nûh onlara dedi ki: “Ey kavmim! Şayet ben Rabbim tarafından apaçık bir kanıta dayanıyorsam ve Rabbim katından bana bir rahmet vermiş ise, işin bu yönü size körleşmişseniz.

Burada geçen, (.......) kelimesi, (.......) olarak da okunmuş ve kelime bu durumda (.......) manasında gizli kalmak, haberi olmamak, görünmemek ve kaybolmak demektir. Nitekim yazma olan asıl nüshada da böyle geçmektedir. Bu okuyuş tarzı da Kırâat imâmlarından Nâfi, İbn Kesîr, İbni Amir, Ebû Amr, Âsım, Şube, Ya'kûb ve Ebû Cafer'in tilâvet şeklidir. Ancak Hamza, Ali Kisâî ve Hafs tarafından ise, âyette görüldüğü gibi, (.......) olarak okunmuştur bu da, (.......) manasında yine gizlemek, saklamak gibi manalara gelmektedir.

Yani bu şu demektir: “Delil, burhan ve delil size gizli kaldı ve bu sebepten ötürü de siz doğruyu bulamadınız öyle mi?

Yani âdeta çölde yolunu şaşırıp kalan, bir kılavuzları da olmayan delilsiz şaşkınlar gibi olmuşsanız” Esasen hüccet yani kesin delil aslı da hem uzağı görmek yani basiret sâhibi olmak ve hem de onu göstermek manasında iken burada, körlük olarak gösterilmiştir. Çünkü kör olan kimse ne kendisi doğruyu bulabilir, ne de başkalanna doğru yolu gösterebilir. İşte elinde delil bulunmasına rağmen bunlardan gerektiği gibi yararlanmayan inkârcıların durumu böyle anlatılmıştır.- söyleyin bakalım buna ne diyeceksiniz?”

“Siz buna karşı olduğunuz hâlde, size bunu zorla mı kabul ettireceğiz?” Çünkü siz bunu istemiyorsunuz. Burada, (.......) kavlinde, (.......) harfinin getirilmesi, (.......) harfini çoğul bakımından tamamlamak içindir. Ebû Amr ise bu kelimeyi mim harfinin sükunu ile, (.......) olarak okumuştur. Bu ise, mim harfinin sanki harekeli-harekesiz arası belli-belirsiz olarak okunması sebebiyledir. Dolaysıyla Râvinin bu harfi sakin olarak sanmasıdır. Bu ise bir yanlış demektir. Çünkü i'rab harekesi, şiir zarureti olmadan atılamaz, çünkü câiz değildir.