45

Nûh Rabbine dua edip yakardı ve şöyle dedi: “Ey Rabbim! Oğlum benim ailemdendi. Senin vadin elbette hak ve gerçektir. Ve sen hakimlerin en adaletlisisin.

“Nûh Rabbine dua edip ve şöyle dedi:”

Nûh'un Rabbine seslenmesi, ona dua etmesi anlamındadır. Bu da, “Ey Rabbim!” kavliyle bundan sonra gelen ifadesidir. Ki bu ifade, yüce Allah'ın Nûh'un ailesini kurtaracağına dair olan vadi ile alâkalıdır ve şu ifadedir: “Oğlum benim ailemdendi.” Sen onları kurtaracağını vaat buyurmuştun,”

Yani o da benim aile bireylerimden biri idi. Çünkü o, kendisinin öz be öz oğlu idi. Ya da o, üvey oğlu idi. Böyle olunca yine o da aile bireylerinden biri sayılıyordu.

“Senin vadin elbette hak ve gerçektir.” Şüphesiz senin söz verdiğin her vaat, mutlak olarak gerçektir, sabittir, onun yerine getirilmesinden asla şüphe olunmaz, vefasızlıktan da asla söz edilmez, çünkü şüphe edilmez. Sen benim ailemden olanları kurtaracağına söz vermiştin, peki ya çocuğumun günahı neydi?

“Ve sen hâkimlerin en adaletlisisin.”

Sen hâkimler hâkimi olarak en iyi bilen hâkimsin, onların en adaletlisi Sensin. Çünkü bir hâkimin başkalanndan tek üstünlüğü onun ilmi ve bilgisi, adil davranması ile ilgili yönüdür, başka değil.

Senin döneminde nice kimseler kadıların en üstünü, kadılar kadısı, hâkimler üstü hâkim unvanıyla adlarıdırıları ve hükümet eden nice hâkimler vardır ki cehalet ve zulüm batakliğinda boğulup gitmişlerdir.

Mana şöyledir: “Hâkimler hâkimisin. O hâlde bundan ibreti ders çıkar ve gözyaşı dök.