27

Ey iman edenler! Allah'a ve Rasûlüne hainlik etmeyin!

Rivayet edildiğine göre Hazret-i Peygamber, Kurayza kabilesini 21 gece ablukaya almıştı. Onlar da, kardeşleri Nadir oğulları gibi barış istemişlerdi ki, Şam'ın Azruat ve Eriha bölgelerinde bulunan yakınlarına kavuşsunlar. O da, buna diretmiş ve Sa'd b. Mu'azin hakemliğini ileri sürmüş. Karşı taraf ise, buna itiraz etmiş ve: ”Bize Ebû Lübâbe b. Abdülmunzir'i gönder" demişlerdir. Ebû Lübâbe, onların iyiliğini isteyen bir kimse idi. Çünkü malı mülkü, çoluk çocuğu onların yanında bulunuyordu. Ebû Lübâbe'yi onlara gönderdi. Ona: ”Ne dersin, acaba Sa'd'ın kararma uyalım mı?" diye sordular. O da eliyle, boğazlanma işareti yaparak: ”Şayet Sa'd aranızda hükmederse kendi elinizle ölüme gidersiniz. Bu sebeple onun hakemliğini kabul etmeyin!" demiştir. Bunun üzerine Ebû Lübâbe: ”Allah'a ve Rasûlüne hainlik ettiğimi hemen anladım." Çünkü Rasûlüllah, onların Sa'd'ın kararma uymalarını ve ona razı olmalarını istemişti. Ben ise onları bundan alıkoymuştum. İşte bu olay üzerine bu âyet indi. Âyet indikten sonra Lübâbe, kendisini mescidin direklerinden birine bağlamış ve: ”Ölünceye ya da Allah benim tevbemi kabul edinceye kadar kendimi çözmeyeceğim" demişti. Bu halde yedi gün kaldıktan sonra, bayılıp düşmüştü. Bunun üzerine Allahü teâlâ tevbesini kabul etti ve kendisine şöyle denildi: ”Tevben kabul edildi. Kendini çöz artık." Bunun üzerine o: ”Vallahi Hazret-i Peygamber çözünceye kadar kendimi çözmeyeceğim" dedi. Daha sonra Peygamber (sallallahü aleyhi ve sellem) gelip onu çözdü. Ebû Lübâbe şöyle dedi: ” Tevbemin tamamlanması için, günah işlediğim yeri, kavmimin bulunduğu yeri terketmem gerekir, mallarımdan sıyrılıp ayrılmam gerekir." Bunun üzerine Hazret-i Peygamber (sallallahü aleyhi ve sellem) buyurdu ki: ” Malının üçte birini tasadduk etmen yeter."

Böylece

bile bile kendi aranızda bulunan

emanetlerinize hainlik etmiş olursunuz. Onlara hainlik etmeyin. Sizin hainlik etmiş olmanız, yanlışlıkla değil, kasten yapılmış olur. Hainlik yasaklanınca hainliğe götüren şeye, mallara ve çocuklara olan aşırı sevgiye dikkat çekilmiştir. Dikkat edilirse görülecektir ki, Ebû Lübâbe'yi hainlik etmeye götüren şey, Beni Kurayza yanında olan, mal, çoluk çocuk ve ailesidir. Ebû Lübâbe bunlar için onların iyiliğini dilemiş ve Müslümanlara hainlik etmişti. İşte bundan dolayı gelecek âyette buna işaret edilmiştir.