36

Nuh'a vahyolundu ki: 'Kavminden iman etmiş olanlardan başka kimse iman etmeyecek. Bunlar küfürde ısrarlı olanlardır. Bu âyet, Nuh (aleyhisselâm)'un, onların imanı konusunda umudunu kesmesi ve artık bunun boşuna beklenecek imkânsız bir iş olduğunu bilmesi için inmiştir. Şüphesiz iman etmesi umulup da iman edenler bunun dışındadır.

Öyleyse onların yaptıklarından dolayı düşkün ve biçarelerin üzülmesi gibi

üzülme. Uzun peygamberlik süresi içinde sana yaptıkları eziyet ve yalanlamadan dolayı kederlenme. Çünkü, artık yapacak bir şeyleri kalmadı. Onlardan intikam alma zamanı geldi.

Rivayet edildiğine göre Hazret-i Nûh, kavmiyle tartıştığı zaman, onu bayılıncaya kadar dövüyorlardı. Aydınca: ”Ey Rabbim! Kavmimi hidayete erdir. Çünkü onlar gerçeği bilmiyorlar" diye duâ ederdi. Bu âyet nazil olunca, onlara beddua etti ve şöyle dedi: ”Ey Rabbim! Yeryüzünde hiçbir kâfir bırakma." (Nûh: 26)