14

Dediler ki: 'Vallahi biz güçlü

kuvvetli bir topluluk olduğumuz halde, eğer onu kurt yerse, o zaman biz gerçekten (acizlikten) helak olmuş kimseler sayılırız.' Yani güçsüzlük, zayıflık ve acizlikten dolayı helak oluruz. Görüldüğü gibi Yûsuf (aleyhisselâm)'u beraberlerinde götürmeleri halinde babalarının üzüleceği endişesini bırakıp, sadece onun kurtlar tarafından yenilme korkusuna cevap vermeye özen gösteriyorlar. Çünkü ikinci sebep (yani Yûsuf’un kurtlar tarafından yenilmesi korkusu) onu beraberlerinde götürmelerini engellemek için babalarına göre yeterli gerekçeydi. Birinci sebep (yani babalarının Yûsuf'un yokluğuna dayanamayıp üzülmesi) ise, beraberlerinde götürseler bile, bir süre sonra tekrar babalarına geri getireceklerinden dolayı onlarla gitmesini engellemek için ikincisine göre geçerliliği daha az olan bir gerekçeydi.

Sahabîlerden birinin şöyle dediği rivayet edilir: ”Kişi düşmanının delil ve gerekçe öğrenmesine fırsat vermemelidir. Çünkü Yûsuf (aleyhisselâm)'un kardeşleri, babaları Ya'kub (aleyhisselâm)'un kendilerine yukarıdaki âyette geçen sözleri söyleyerek kardeşlerine tuzak kurmak için delil öğrenmelerine fırsat verinceye kadar kurdun insanları yediğini bilmiyorlardı."

Bu anlamdaki bir atasözü ise şöyledir: ”Belâ mantıkla gelir."

Bir gün Arap diline hizmet etmiş önde gelen meşhur âlimlerden İbnu's-Sikkît, devrin halifesi Mütevekkil'in meclisinde otururken, halifenin iki oğlu Mu'tez ve Mueyyed'in çıkageldiği rivayet edilir. Bunun üzerine halife kendisine şu soruyu yöneltir: ”Şu iki oğlumu mu yoksa Hasanla Hüseyin'i mi daha fazla seversin?" O da: ”Vallahi Hazret-i Ali (radıyallahü anh)'nin hizmetçisi Kanber bile, senden ve iki oğlundan daha hayırlıdır." diye cevap verir. Halife el-Mutevekkil çevresindekilere: ”Bunun dilini kökünden koparın!" diye emreder. Halifenin bu emri yerine getirilir ve İbnu's-Sikkît o gece ölür. Ancak bu olaydan önce İbnu's-Sikkît'in, Mu'tez ve Mueyyed'e ders verirken şu beyitleri okuması ibret vericidir:

Kişi dil sürçmesiyle belâya uğrar da Ayak sürçmesiyle uğramaz. Çünkü dilinin sürçmesiyle başı gider. Ayağının sürçmesi ise yavaş yavaş iyileşir.