66

Orası, cehennem

cidden ne kötü bir uğrak, ne kötü bir konaktır.' Âyet-i Kerime’de, mü'mini erin muhalefette bile iyi davrandıkları, Hakka ibadet etmeye gayret sarfetmekle birlikte azaptan korktukları ve Allah'a, o azabı kendilerinden savması için niyazda bulundukları açıklanmaktadır. Cidden onlar, gayret etmekte ve bütün güçlerini kullanmaktadırlar. Hesabın görülmesi anında ise, günahkârların seviyesine inerek ve özür dileyenlerin safında yer alarak uygun bir dille söz söylerler. Nitekim bir beyitte şöyle denilmiştir:

Kendimi zelil bir kulun yerine koymadıkça, Onun huzuruna girmek istemedim.

Neher Çevri şöyle demiştir: ”Kulun, samimiyetindeki eksikliğini, zikirlerindeki gafletini, doğruluğundaki noksanlığını, mücadelesindeki gevşekliğini ve fakirliğine önem vermediğini görebilmesi, Allah'ın ona, amelleri konusunda destek verdiğinin bir işaretidir. Böyle bir durumda halinden hoşnutsuz kalır ve bu yüzden Allah'a olan ihtiyacı artar, nihayet Allah'tan başka her şeyi terkeder."

Âyet-i kerime duaya ve özellikle namazların ardından yapılan duaya işaret etmiştir. Şüphesiz duâ, ibadetin özüdür.