40

«Bir kötülüğün karşılığı ona denk bir kötülüktür. Kim de bağışlar ve barışı sağlarsa ecri Allah'a aittir. Muhakkak ki Allah zulmedenleri sevmez.»

Bir kötülüğün karşılığı ona denk bir kötülüktür. Kim de kendisine kötülük yapanı bağışlar, afveder ve barışı sağlarsa onun ecri Allah'a aittir. Muhakkak ki Allah zulmedenleri sevmez. Ancak tevbe edip sâlih amel yapanlar müstesnadır. Allah onların tevbesini kabul eder, günahlarını bağışlar, kusurlarını afveder. Zeyd ibn Eslem'in rivayetine göre tevbe edip, bağışlayıcı ve afvediciler üç gurubtur: Bunların bir gurubu Medine'de, iki gurubu da Mekke'dedir. İki gurubtan birinin âdeti, kendilerine yapılan zulümlere sabredip sahiplerini af etmeleridir. Diğer gurub ise kendilerine yapılan haksızlığın intikamını almak isterler. «Rablerine icabet edenler ve namazı dosdoğru kılanların işleri aralarında müşavere iledir. Kendilerine verdiğimiz rızıktan da onlar infak ederler.» âyeti bunlar hakkında nazil olmuştur. Medine'dekiler hakkında da:

«Onlar ki, kendilerine zulüm vâki olunca elbirlik olurlar.» âyeti nazil olmuştur. Onlar kendilerine yapılan zulüm ve haksızlıklara sabredip sahiplerini bağışlamışlardır. Allahü teâlâ onları överek «kim de bağışlar ve barışı sağlarsa ecri Allah'a aittir. Muhakak ki Allah zulmedenleri sevmez.» buyurmuştur.

Rivayete göre bir gün Ebû Bekir (radıyallahü anh), Peygamberimiz (sallallahü aleyhi ve sellem)'in yanında otururken münafıklardan tanımadığı biri gelir ve ona sövüp hakaret etmeye başlar. O söverken Allah Resulü de tebessüm eder. Ebû Eskir (radıyallahü anh) kendisine karşı yapılan hakarete dayanamaz, karşılık verir. Bunun üzerine Peygamberimiz oradan kalkar gider. Arkasından Ebû Bekir de gider ve «Ey Allah'ın Resulü, o adam bana söverken siz gülüyordunuz, ben ona cevap verince hemen kalktınız, bunun sebebi nedir?» diye sorar. Allah Resulü de «o sana söverken bir melek inmiş, senin tarafından ona cevap veriyordu, onun için gülüyordum. Sen ona cevap vermeye başlayınca melek gitti, yerine şeytan geldi. Ben, şeytan ile aynı yerde oturamam, onun için kalktım» der. İşte o zaman kim de bağışlar ve barışı sağlarsa ecri Allah'a aittir.» âyeti nazil olmuştur.