23

Âdem ve zevcesi rablerine şöyle yalvardılar: "Ey rabbîmiz, biz kendimize zulmettik. Eğer sen bizi bağışlamaz ve bize acımazsan, şüphesiz hüsrana uğrayanlardan oluruz."

Allahü teâlâ bu Âyet-i kerime'de, Hazret-i Âdem ve Havva'nın uyarılmalarından sonra ne cevap verdiklerini beyan ediyor, onların, günah işlediklerini itiraf ederek kendisinden, affedilmelerini dilediklerini haber veriyor. Halbuki mel'un İblis, bunlar gibi yapmamış, hatasını itiraf ederek bağışlanmasını dileme yerine, kendisine mühlet verilmesini istemiştir. Allahü teâlâ'da onların her ikisine de istediklerini vermiştir.

Âdamin bu yalvarması, rabbinden almış olduğu kelimelerledir. "Âdem rabbinden kelimeler aldı. Günahının bağışlanmasını istedi. Allah da tevbesini kabul etti. Şüphesiz Allah, tevbeleri çokça kabul edendir, merhamet sahibi Bakara sûresi, 2/97 Âyet-i kerimesi buna işaret etmektedir.