39

Eğer cihada çıkmazsaniz, Allah, sizi can yakıcı bir azapla cezalandırır. Sizin yerinize başka bir kavmi getirir ve Allah’a bir zarar veremezsiniz. Allah, her şeye kadirdir.

Ey mü’minler, Eğer Resûlüllah ile birlikte cihada çikmazsanız Allah, sizi âhirette cezalandıracağı gibi daha dünyadayken de sizleri can yakıcı bir azaba uğratır. Sizi yok eder ve yerinize, Allah’a ve Peygamberine itaat eden bir topluluk getirir. Sizler, cihadı terketmekle Allah’a hiçbir zarar veremezsiniz. Çünkü Allah'ın, sizin cihad etmenize ihtiyacı yoktur. Allah her şeye kadirdir. Sizi yok edip yerinize başka bir topluluğu getirmek, onun için güç bir şey değildir.

Abdullah b. Abbas, bu âyette zikredilen "Can yakıcı azab"ın, Resûlüllah ile birlikte savaşa çıkmayanlara yağmur yağdırmamak şeklinde tahakkuk ettiğini söylemiş ve demiştir ki: "Resûlüllah, Arap kabilelerinden birini savaşmaya çağırdı. Onlar Resûlüllah’a karşı ağır davrandılar. Allah da onlardan yağmuru kesti. Böylece onlara azap etti.

: İkrime ve Abdullah b. Abbas, bu âyet-i kerime'nin, bir de "Medine halkı ve çevresinde bulunan Bedevilere, Peygamberle birlikte savaşa çıkmaktan geri kalmaları, kendi canlarını onun canından daha çok sevmeleeri yakışmazdı. Tevbe sûresi, 9/120 Âyetinin, "Mü’minlerin hepsinin savaşa çıkmaları gerekmez Tevbe sûresi, 9/122 Âyetiyle neshedildiğini söylemişlerdir.

Taberi, İkrime ve Hasan-ı Basri'nin bu âyetlerin neshedildiğine dair zikrettikleri görüşün doğru olduğu hususunda herhangi bir haber ve kabul edilecek bir delil bulunmadığı için bunun doğru olmadığını söylemiş, bir çok sahabi ve tabiinden bu âyetin hükmünün neshedilmediğinin rivâyet edildiğini bildirmiştir, ayrıca bu âyet-i kerime'nin Abdullah b. Abbas'ın da zikrettiği gibi, Resûlüllah'ın savaşa çağırdığı belli kimseleri kastettiği, "Mü’minlerin hepsinin savaşa çıkmaları gerekmez." âyetinin ise bütün mü’minleri kastetmiş olması mümkündür. Bu son âyet, mü’minlerin hepsinin değil de sadece savaşa çağırılanların savaşa katılmalarının gerekli olduğunu beyan etmiş olurki, izah etmekte olduğumuz âyet-i kerime'de savaşa çağrılan insanları beyan etmektedir. Bu da göstermektedir ki, âyetler arasında birbirlerini neshedecek bir çelişki söz konusu değildir.