74

Allah’a yemin ediyorlar: söylememişler, kasem olsun o kelimei küfrü söylediler, islâma geldikten sonra yine kâfirlik ettiler ve o muvaffak olamadıkları cinayeti kurdular, halbuki intikam almağa kalkmaları için kendilerini Allah’ın Resuliyle fadlı ilâhîsinden zenginleştirmiş olmasından başka bir sebeb de yoktu, bunun üzerine tevbe ederlerse haklarında hayırlı olur, yok yan çizerlerse Allah onları Dünya ve Âhırette elîm bir azab ile ta'zib eder, ve yer yüzünde onlar için ne himaye, ne imdad edecek kimse bulunmaz

(.........) - Rivayet olunduğuna göre Resulullah Tebûk gazasında iki ay kalmış idi, bu sırada Kur’ân nâzil oluyor, tahallüf eden Münafıkları ta'yib ediyor ve bunları orduda beraber bulunan Münafıklar işitiyorlardı. Bunlardan zikri geçen «Cülâs İbn-i Süveyd»: «eğer Muhammedin Medinede bıraktığımız ıhvanımız, sadâtımız, eşrafımıza dair söyledikleri hakk ise biz eşeklerden bedteriz» diye bir söz kaçırmıştı. O mecliste hazır bulunan Âmir İbn-i Kaysi Ensarî de Cülâsa «evet, vallahi Muhammed elbette sadık ve sen eşekten bedtersin» demişti ve bu Resulullaha baliğ oldu, binaenaleyh huzuruna celbeyledi Cülâs «billâhi söylemedim» diye yemin etti, Âmir de elini kaldırıb «Allah’ım! Kulun ve Peygamberine sadıkı tasdık, kâzibi tekzib edecek âyet indir» diye dua etti. Bu sebeble bu âyet nâzil oldu. Cülâs da «Allahü teâlâ bu âyette tevbeyi zikrediyor. Filvakı' ben o sözü söylemiştim» dedi ve cidden tevbekâr oldu. (.........) ve islâmlarından sonra küfrettiler -ya'ni ızharı islâm ettikten sonra kalblerindeki küfrü meydana koydular. (.........) ve nail olmadıkları bir kasıdda bulundular. -Tebûkten Medineye avdette Münafıklardan on beş kişi geceleyin karanlıkta bir akabenin örgüçlendiği tepede aleyhıssalâtü vesselâmı râhilesinden vurub uçuruma itmeğe ittifak etmişlerdi ve Ammar İbn-i Yasir râhilenin yularından çekiyor, Huzeyfe ibnilyeman da arkasından sevkediyordu. Tam o sırada Huzeyfe deve ayakları sesi ve bir silâh şakırtısı işitir, döner bakar ki, yüzleri örtülü bir kavm, (.........) diye bağırır, onlar da kaçarlar.